الهی! تو دوست می داری که من تو را دوست می دارم با آن که بی نیازی از من.

پس من چگونه دوست ندارم که تو مرا دوست داری با این همه

احتیاج که به تو دارم...!


الهی! عاجز وسرگردانم.

نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم!

خدایا!

آنان که همه چیز دارند

مگر تورا

به سخره میگیرند آنان را که هیچ ندارند

مگر تو را...!!!

 

خدایا ! رحمتی کن تا ایمان ، نان و نام برایم نیاورد ، قوتم بخش تا

نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم تا از آنها باشم که پول دنیا

را میگیرند و برای دین کار میکنند ، نه از آنان که پول دین را

میگیرند و برای دنیا کار می کنند. آنگاه که کمیت عقل می لنگند،

نیایش بلند ترین قله تعبیر را در پرواز عشق در شب ظلمانی عقل پیدا

می کند.